Een dag op Prithipura

Standaard

De dag van aankomst heeft Melissa (4e jaars student ergotherapie) me rondgeleid over het gehele terrein van Prithipura. Ik was verrast dat het zo groot was. Maar liefst 5 groepen; Usha (baby-groep), The Netherlands, Maithree, Lakshman en Karunawathi. Ik heb de eerste weken op de Usha groep gewerkt, waarbij de dag er als volgt uit ziet:

Tijd To do
06:00 Rieten rolluiken omhoog hijsen, ramen openen, klamboes van de kinderen opknopen en luiers verschonen.
06:30 Ontbijt: kids eten klaar maken, voeden en drinken geven.
08:00 Helpen met was ophangen, babystoeltjes schoonmaken & buiten zetten. Kids naar therapieruimte brengen.
9:00 Zelf ontbijten
9:30 Kids vermaken / therapie geven en tussentijds luiers verschonen of extra klusjes doen (schoonmaken, kerstversiering maken..)
11:15 Kids van therapie ruimte naar eetruimte brengen.
11:30 Lunch: kids eten klaar maken, voeden en drinken geven. Kids gaan naar bed voor middagdutje.
13:00 Zelf lunchen + lunch break
15:00 Kinderen verschonen & thee te drinken geven. Sommige kids naar therapie ruimte brengen.
17:00 Diner: kids eten klaar maken, voeden en drinken geven. Kids gaan naar bed, klamboes worden weer naar beneden gelaten.
18:45 Werkdag zit erop > diner & vrije tijd.

Eten & drinken
De meeste hulp is nodig tijdens het eten en drinken van de maaltijden. In het begin krijg je als nieuweling de kids die goed kunnen eten. Maar om mij heen zie ik kinderen gevoerd worden die kampen met ernstige slikproblemen of überhaupt problemen hebben met het eten verplaatsen in de mond. De ademhaling van een aantal kinderen klinkt alsof ze chronisch verkouden zijn en er wordt vaak gehoest. Het zou me niet verbazen dat sommigen een longontsteking o.i.d. hebben. Toch krijgen ze driemaal daags een schaaltje pap naar binnen geschoven, soms echt met harde hand, met een volle lepel achterin de strot, terwijl de mond nog vol zit.

Een westerse blik verafschuwd dit soort taferelen, maar ja het kan niet anders. Hier zijn niet de middelen om sondevoeding (via een slangetje) te geven en is bovendien niet betaalbaar, hoewel het voor een aantal kinderen wel echt beter zou zijn.

Het toeval wil dat ik een week voor mijn vertrek via mijn werk in het Centrum voor Reuma en Revalidatie Rotterdam een scholing van de logopedist heb gevolgd die in het teken staat van slikken. Alles wat ‘verboden’ was verklaard tijdens de cursus wordt hier gedaan. Aan de andere kant hier doen ze het altijd zo en zijn ze niet anders gewend en de kids blijven in leven, dus het is goed.

Uitgangshouding
Zelf probeer ik tijdens het eten geven van de kids goed op te letten op een comfortabele zithouding van de kids en van mezelf (op houten mini-stoeltjes). Het kan bijvoorbeeld veel uit maken of je links, rechts of recht voor het kind gaat zitten, om contact te maken of je juist de minder actieve zijde te stimuleren, of om de spastische armpjes te ontwijken.

eten_geven_bewerkt

Bij veel kinderen is er tijdens de zwangerschap of bij de bevalling iets verkeerd gegaan. Zo hebben veel kinderen zuurstof tekort gehad, een waterhoofd, het syndroom van down, epilepsie, spasme of juist helemaal geen spierspanning.

Contact maken
Tijdens het voeden probeer ik altijd eerst contact te maken met de kids, zodat je de aandacht van ze hebt en dat ze weten dat het tijd is om te eten. De ene keer gaat dat makkelijker dan de andere keer, want ja deze kids zijn net mensen en hebben soms ook wel eens hun dag niet ;-).

De meeste kids zijn sowieso snel afgeleid en eten heel langzaam. Het is voor mij een goede oefening om geduld te krijgen. Want je bent per kind zo’n 30 min bezig en meestal voed ik er 3.

Het voeden
Elk kind heeft zijn eigen (Ikea) schaaltje met een bepaalde kleur. Pushpa (hoofd van de Usha-groep) zorgt er altijd voor dat deze schaaltjes gevuld zijn met een soort havermout, banaan en iets anders voedzaams. Vervolgens is het de bedoeling om er melk (+suiker) toe te voegen en het geheel tot een papje te maken. Elk kind gebruikt ook een bepaald lepeltje (al die dingen zijn in het begin allemaal niet te onthouden).

Kleine hapjes, grote hapjes, hoesten, niezen, huilen, gillen het wordt allemaal gedaan tijdens het eten. Vaak probeer ik de kinderen op hun gemak te stellen door tegen ze te praten, te zingen, over de buik / beentjes / armpjes te wrijven en ze vooral de tijd te geven om te eten.

Donaties
Vooral in de maand december zijn er veel donaties geweest van Srilankezen. Het meest gebruikelijke is een maaltijddonatie. Dan krijgen de kinderen een net iets luxere maaltijd. Naast de rijst met curry krijgen ze dan bijvoorbeeld, een banaan, een bolletje schepijs of een yoghurtje. Vaak komen de donateurs met tientallen mensen tegelijk kijken hoe er eten wordt gegeven. Ik voel me dan echt op de vingers gekeken. En sommige vrijwilligers spreken over ‘aapjes kijken’. Maar soms willen donateurs ook zelf de kinderen voeden, dat is erg leuk om te zien.

Luiers verschonen
Ach ja moet ook gebeuren, die plas- en poepluiers. Poep staat hier beter bekend als ‘kaki’ en is altijd een feest als je het tegenkomt. Pamperluiers zijn hier schaars omdat ze heel duur zijn, daarom worden er vooral bij de grotere kids katoenen luiers gebruikt. Een driehoekige lapstof die met een veiligheidsspeld vast gespeld wordt. Het is echt een kunst op zich!

Therapietijd
De kids zijn ernstig beperkt, vaak zowel lichamelijk als cognitief, dat is mij wel tegen gevallen. Je kunt een kind niet echt iets leren en interacteren is soms al een heel karwei. De meeste kids vinden het al heel fijn als je ze een knuffel geeft of wat aandacht. Verder is er bijna dagelijks een therapeut aanwezig die de kinderen behandeld, vaak gericht op stimulatie van ledematen, rompbalans of mobilisatie (uit spasme halen).

Met de vrijwilligers ondernemen we diverse activiteiten. Zo zijn we met een aantal kids naar het strand geweest, hebben we geverfd, bellen geblazen, gestoepkrijt, geschommeld en de akka’s (verzorgers) geholpen met klusjes zoals zelf kerstversiering maken van rietjes.

Verven

Eind van de dag
Hoewel het een lange werkdag is, is het echt zo voorbij. In het begin had ik moeite met het trage tempo waarop alles gaat. Ik wil zelf altijd zo productief mogelijk bezig zijn, maar hier kan dat niet en past het ook niet, o.a. vanwege het (heerlijke) warme weer (27 graden). Het is een goede leerles om mee naar huis te nemen.

Advertenties

Volgende »

  1. Hoi Merel, 1 januari 2014 gelukkig nieuw jaar ! Ik lees je verhaal en heb bewondering dat jullie met elkaar de kinderen daar helpen met hun brosse leven. Respect ! Geniet van het mooie en kleine dingen die je beleefd. Lieve groet Gert

  2. Pingback: Werken op the Netherlands group & Christmas party | Ergomerel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s