Categorie archief: Internationalisering

Intrigerende docu-serie: Onze man in Teheran

Standaard

In VPRO’s vierdelige reisserie Onze man in Teheran laat Thomas Erdbrink, correspondent voor NRC Handelsblad en The New York Times, zien hoe je overleeft in een land (Iran) waar niets mag en alles kan.

Ik vind het een zeer intrigerende wereld die Thomas laat zien, die ver af staat van onze westerse wereld en denkwijze. Een passende documentaire serie bij het onderwerp diversiteit.

Bekijk hier aflevering 1:
Onzeman

Advertenties

Weekend trips; van cultuur snuiven tot zon aanbidden

Standaard

Wat is Sri Lanka toch een prachtig land! Zeker een aanrader voor iedereen om naar toe te gaan. Van cultuur, religie en prachtige natuur er is heel veel te zien. Helaas kon ik, zoals de meeste andere vrjiwilligers wel deden, er geen vakantie aan vast plakken om rond te reizen, maar ik heb wel enorm genoten van mijn 4 vrije weekenden.

Cultuur snuiven in Kandy
Kandy was mijn vuurdoop in vele opzichten. Alle andere vrijwilligers waren er al geweest en hadden geen vrij, dus besloot ik om alleen naar de culturele en religieuze stad te gaan. Maar ik was nog nauwelijks het Prithipura terrein af geweest en moest dus nog aan veel wennen, zoals het geld, het vervoer, het links rijden, de mensen, het Sri Lankaanse accent van de engels sprekende Sri Lankanen etc. etc. Super spannend eigenlijk.

Eerst 15 min. lopen naar het busstation in de buurt om de bus naar Colombo te nemen. Waar je na een uur verteld wordt dat je uit moet stappen want het was de laatste halte. Maar geen treinstation in de buurt te bekennen. Gelukkig hielp een voorbijganger me opweg naar de goede richting.

Voor he treinstation komt er een man naar me toe en wijst me naar de tourist office. Ik moest er blijkbaar zoekend uit hebben gezien. Ik naar binnen en zie dat het zo’n verkoper is en vraag naar het toilet en zeg dat ik vrienden in Kandy heb zitten.
Komt er buiten weer een man (Kamal) naar me toe een tourist lecturer of zoiets. Ik kijk hem blijkbaar wantrouwig aan, want hij zegt gelijk zoiets als ‘no its ok’. Ik koop een kaartje, maar de trein vertrek pas over 3 kwartier. Maar er stond er al 1 dus ik stap erin en loop er weer uit want er is geen plek die me bevalt. Dan komt Kamal me weer opzoeken en neemt me mee naar een plek om rustig te praten, dan laat hij zijn pas zien. Hij vraagt waar ik naar toe ga en laat me een folder zien van een resort in het zuiden waar zn familie woont. Vervolgens laat hij een boekje zien met allemaal ervaringsverhalen van andere reizigers die met hem op pad zijn geweest. Hij probeert zijn diensten te verkopen, maar ik vond het toch niet alles en besluit de trein in te stappen om het verder even aan te kijken.

IMG_0602In de trein (2e klas) blijkt geen zitplaats te zijn, dan maar staan. Shit happens dacht ik. Het zou zo’n 3,5 uur gaan duren aldus de conducteur. Hmm ok we zien wel. Net als ik begin te wennen aan t idee, komt er een man naar me toe die gebaard of ik geen stoel heb. Ik schud en zeg ‘no’. Hij gebaart me om mee te komen en brengt me naar de 1e klas, met airco en lege stoelen! Later krijg ik te horen dat de stoelen we gereserveerd zijn. Het is druk vanwege de vakantie voor kerst en oud & nieuw. Ik ben al lang blij en geniet van mijn stoel en het uitzicht. Ff bijkomen van alle nieuwe indrukken die op me afkwamen.

Wist je dat ze Home Alone in de trein afspeelden, haha. Ik durf te wedden dat het grootste gedeelte van Sri Lanka nog nooit sneeuw heeft gezien.

Eenmaal aangekomen bij het station in Kandy heb ik gelijk voor de volgende dag een kaartje gereserveed, wel zo relaxed. Vervolgens een taxi naar een hostel genomen en heerlijke kamer voor mij alleen inclusief ontbijt voor Rs. 3000. ’s Middags was ik het guest house uitgelopen samen met een dame die er werkte aangezien zij dezelfde kant op ging als ik. Gezellig kletsend lopen we naar de bus en ik houd eigenlijk niet zo goed bij van welke zijweggetjes we kwamen, wat me later nog een hoop spanning bezorgde.. Anyway de dame zette me af bij een keurig restaurant (White House) want inmiddels had ik aardig trek gekregen. Ik ging bij een blond meisje aan tafel zitten. Zij bleek ook Nederlandse en kwam uit de buurt van Zwolle. Heerlijk om even je verhaal te kunnen vertellen en we besloten de volgende dag samen rond te trekken  in de buurt van Kandy. Na het eten zijn we allebij onze eigen weg gegaan. Ik had een kaartje voor een traditionele dansshow, tijdens de wandeling langs het meer sprak een vrouw me aan, die bleek later een van de danseresse te zijn. Super leuk en ze probeerde (net als vele) te vissen of ik al getrouwd was, want ze had nog een zoon in de aanbieding. De dans zelf was wel aardig om mee te maken, vooral lachwekkend door sommige dansers waarvan het leek dat ze voor het eerst optraden. Verder gewoon een toeristische atractie.

Temple of the sacred tooth
Na de dans ben ik naar de Temple of the sacred tooth geweest. Een van de heiligste plaatsen van de boedisten, waar de heilige tand van Boeddha ligt opgebaard onder een enorm gouden kitischerige soort kroon. Het was zeer indrukwekkend, want er was een ceremonie gaande. Waarbij iedereen in een lange rij voorbij de heilige plek liep om geld te geven aan de monniken voor de heilige tand. In de tempel zag je een grote mengeling van hordes toeristen en locals met offers (mooie bloemen). Een tijdje rond gelopen en stil gestaan bij wat er allemaal om me heen gebeurde. Ik vond het een heel bijzondere plek. Er werden buiten de tempel oliekaarsjes en wierrook aangestoken, dan kwam je een groep mensen tegen die aan het bidden waren, in een ander gebouw werden trommels bespeeld, de hele atmosfeer had iets magisch vond ik, erg mooi.

IMG_5597_B IMG_5620_b

Verdwaald
Inmiddels was het donker en ging ik opweg terug naar mijn guesthouse. Ik dacht nog precies te weten waar het zat, maar in het donker ziet het er toch allemaal wat anders uit.. Lang verhaal kort; ik heb 2 uur gedwaald om mijn guesthouse te vinden. Mensen gevraagd, maar niemand kende de naam en het visitekaartje had ik aan Sanne gegeven, zodat ze de volgende dag naar mij toe zou kunnen komen. Dom, dom, dom en goede leerles, want ik zat in heel klein guesthouse en er was blijkbaar in de buurt nog een guesthouse met dezelfde naam. Dus een behulpzame vrouw hield een tuktuk voor me aan we gingen op zoek. Ik wist dat ik er niet ver vandaan was, maar doordat ik niet goed had opgelet ’s middags herkende ik het niet goed. Maar nee meneer de tuktuk driver reed helemaal de heuvel op, ‘nee, nee, nee daar is het zeker niet’  zei ik tegen hem. Uiteindelijk terug gereden en heeft hij me afgezet bij een groot hotel met zwembad, waar van ik wist dat ik er gebruik van kom maken tegen een kleine betaling vanuit het guesthouse dat vlakblij gelegen was. Dus bij receptie navraag gedaan over het guesthouse. Zij kenden het ook niet.. Uiteindelijk had ik nog wel het hele adres in mijn telefoon staan dus heb ik dat gegoogled en kwam ik op een blog van een frans stel terecht waarbij het telefoonnummer van het guesthouse stond. Dat was de goede en binnen 5 minuten stond de eigen naar van het guesthouse voor me neus om me op te halen. Je wilt niet weten hoe blij ik daarmee was!! Ik had het niet meer en was in shock. Zoiets gebeurt mij bijna nooit, want ik kan mij meestal goed orienteren en de weg vinden. Jemig wat was ik blij dat ik na 2 uur dwalen lekker in mijn bedje lag.

Olifanten, thee en botanische tuin
De volgende dag gezellig met Sanne op stap onder begeleiding van onze eigen chauffeur. Ik voelde me net een koningin. We gingen allereerst naar het olifantenpark Millennium Elephant Foundation. Nadat we entreegeld hadden betaald en binnen stonden, wilden we eigenlijk gelijk weer weg. De olifanten zagen er niet goed uit, zaten zwaar

IMG_5759_b2

onder de kettingen en het was er vrij klein. We hadden er geen goed gevoel bij en hebben ons geld terug gevraagd (grootste gedeelte terug gekregen) en we zijn weg gegaan. Verder helemaal geen poging meer gedaan om olifanten te rijden of uberhaupt te zien.

Daarentegen waren de rondleidingen in een spice garden en een theefabriek wel heel erg leuk. Ook nog rondgeslenterd in de Botanical Gardens waar het inmiddels begon te regenen. Als afsluiter zijn we nog de grote witte buddha gaan bekijken, waar ik keihard op mijn plaat ben gegaan door de glibberige traptreden. Na de veelzijdige excursiedag weer op tijd de trein naar Colombo, waar het ook weer fijn was om ‘thuis’ te komen.

All the way to the top of Adam’s Peak
Samen met vrijwilligers Daphne (Nederlandse) en Gernolt (Zwitser) vertrok ik donderdag 19 december op tijd vanuit Prithipura op weg naar Delhouse voor de beklimming van Adams peak (of in het Sri Lankaans Sri Pada). Een heilige berg van 2243 meter hoog, die jaarlijks door menigeen wordt beklommen met diverse achtergronden. Het seizoen was net begonnen, dus we verwachtten veel drukte maar dat viel eigenlijk wel mee.

Het kostte ca. 10 uur met de bus, trein en nog meer bussen voordat we op de plaats van bestemming waren. Het laatste stukje van de reis was heel mooi, langs de theevelden en een groot meer in de vallei. Rond 18:00 aangekomen in Delhouse waar monniken vanuit Cambodja, Thailand en Myamar met ons op de foto wilde. We verbleven in hostel Greenhouse voor Rs. 500 p.p. (€3,12), heerlijk vegetarisch diner voor Rs. 350 en het is erg cozy! Daarna vroeg naar bed, want om 02:30 gingen we van start met de traptredentocht.

Het was echt enorm afzien en we moesten regelmatig pauzeren om op adem te komen. Mijn hart ging behoorlijk tekeer. Gernolt was als man veel vlotter dus die hebben we gezegd alvast door te lopen. Anders loop je toch sneller dan je eigenlijk kan. Daphne en ik hadden hetzelfde tempo, dus we sleepten elkaar er doorheen. Na veel zweten en ca. 8.000 traptreden hadden we binnen 3 uur en 15 min. de top bereikt. Precies op tijd voor de prachtige zonsopgang. Bij het behalen van de top is het gebruikelijk de bel te luiden voor het aantal keer dat je de top hebt bereikt, dat voelde echt goed.

IMG_5800_b IMG_0714_b IMG_5705_b

Nadat de zon op was gekomen begon op de top een ceremonie. Op de blote voeten (verplicht bij heilige grond zoals in een tempel) gingen wij net als de locals op de grond zitten om stilletjes toe te zien wat er allemaal gebeurde. Heel mooi om te zien dat ze stil staan bij het begin van de dag en dankbaar zijn dat de zon weer op is gekomen.

De weg naar beneden was echt enorm indrukwekkend. In het donker al zwoegend om hoog heb je helemaal geen idee wat er allemaal om je heen is. Maar bij het afdalen bleek het allemaal wonderschone natuur te zijn, echt super! Met trillende benen en veel foto’s later stond in ons hostel een heerlijk ontbijt op ons te wachten. Het was een heel indrukwekkende trip en zeker aan te raden om te doen.

IMG_0754_b

IMG_5996_bA trip to paradise: Hikkaduwa
Na de inspannende eerste twee weekende ging ik het derde weekend er alleen op uit om heerlijk te genieten van een van de mooiste badplaatsen van Sri Lanka; Hikkaduwa. Dit plaatsje is zeer geliefd bij backpackers die budget willen reizen en de vele surfers. Het is echt een grandioze plek, hemel op aarde, een heus paradijs, ik ben verliefd.

In een baaitje iets verder van het guesthouse Blue Ocean Villa, waar ik verbleef, heb ik meerdere zeeschldpadden gespot! Al 10 jaar lang komen ze elke ochtend op die plek omdat ze weten dat ze gevoerd worden door locals en toeristen. Toen ik dat hoorde was ik wat minder gecharmeerd, maar het was wel erg gaaf om zeeschildpadden in het echt te zien.

Naast het eindeloze lange strand, de talloze strandtentjes, hotels, guesthouses, palmbomen en surfscholen kon je bovendien erg fijn shoppen in Hikkaduwa. Een heerlijk weekendje gerelaxed, echt top!

IMG_5808_bTijdens een strandwandeling kwam er een local naar me toe die me het haventje liet zien in het er achter gelegen baaitje. Hij liet me vervolgens ook het Hikkaduwa meer zien en een zeer kleurrijke boedistische tempel. Waar een monnik me in zijn gebrekkig engels probeerde uit te leggen hoe het geloof in elkaar zit en heb ik tientallen verhalen gehoord over de vele beelden die de tempel rijk was. Vervolgens werd ik uitgenodigd bij de familie van de gastvrije man en klom de zoon in de boom om voor mij een king kokosnoot te plukken, die vervolgens door een manchete werd geslacht, waarna ik het gezonde kokoswater mocht drinken en het vruchtvlees eruit kon eten. Super leuk! Foto gemaakt van zijn familie, die ik de volgende dag heb laten ontwikkelen en heb opgestuurd naar zijn adres. Ben benieuwd of tie is aangekomen.

Had ik al gezegd dat ze zonsondergang in de zee ook fantastisch was?! Life is good.

IMG_6250_bOud & Nieuw: Galle, Unawatuna en Hikkaduwa
Op 31 december vertrok ik samen met Daphne en Janna en hun backpacks met de trein naar Galle. Het was voor hun het begin van hun vakantie en Melissa en haar vriend Jouri, die al aan het rond reizen waren, zouden we in Unawatuna meeten om met zijn allen oud & nieuw te vieren. I.p.v. twee dagen had ik geregeld dat ik drie dagen weekend kon vieren.

Galle
Tijdens de treinrit voor het eerst met mijn benen buitenbord gezeten, wat een heerlijk gevoel! Ik keek mijn ogen uit en geniet. Binnen 2,5 uur zijn we in het oude Nederlandse plaatsje, dat omringd is met muren: een fort. Erg leuk om de europese invloeden terug te zien in de gebouwen en opbouw van straten. Lekker rondgebanjerd, erg leuk. Barefoot is een leuk winkeltje.

IMG_6272Unawatuna
Vervolgens met de bus naar Unawatuna, Sunny beach hotel. Veel gedoe en veel betaald voor weinig en veel geluidsoverlast, maar we hadden een bed en daar ging het om. Gezellig op het strand gegeten, waar de hele avond al vuurpijlen de lucht in gingen.Overal waren er ook lichtshows en werd er een flink beroep gedaan op het stroomnetwerk, dat er al snel uitknalde waardoor we alleen nog bij kaarslicht zaten te dineren. Vond ik misschien nog wel leuker :).

Het was bijna zover dus iedereen stelde zich langs de zee op. Met een glas champagne zetten wij op de gok zelf het aftellen in, want anders werd het niet gedaan. 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1.. Happy New Year! Fantastisch en tegelijkertijd onwerkelijk dat je in een jurkje met je blote voeten in de zee en ca. 28 graden elkaar nieuw jaar wenst. Iedereen heel veel mooi toegewenst voor 2014!

Het was opvallend dat ondanks de vele toeristen, vooral de locals flink bezopen waren en aan het feesten waren, dat had ik niet zo erg verwacht. Bij het hotel dreigde het ook een aantal keer bijna uit de hand te lopen, waarbij mensen boos naar elkaar aan het roepen waren en dreigend de borst vooruit duwde. Gelukkig is het niet geescaleerd, maar de grimmige sfeer weer hield ons er wel van om nog iets te ondernemen.

De volgende dag was de beste 1 januari ever. Een beter begin van het nieuwe jaar kan ik me niet bedenken! Nieuwjaarsduik in het warme water en lekker bakken in de zon van Unawatuna. Gesnorkeld, een paar vissen gezien, maar door de tsunami is veel koraal helaas verloren gegaan

Toch werd ik eind van de middag onrustig en ben na een douche vertrokken naar Midigama, een klein surfplaatsje. Onderweg vanuit de bus een aantal paalvissers gespot. In Midigama was echt niets te beleven dus terwijl ik de zonsondergang nog even meegepikt heb stap ik op de bus terug naar paradise: Hikkaduwa. Mijn plan: het Why not guesthouse. Helaas geen plek, gelijk gevraagd naar een alternatief, de buurman misschien Jupiter guesthouse. Een behulpzame man komt de keuken uit gesneld om mij te helpen en laat me een hutje zien dat door gaat als een kamer, maar wel met balkon waarvan je 5 meter verder de zee zag kabbelen! Hoe cool 🙂 hihi, I was so excited. Lekkere vegetable, egg & cheese rotti gescoord, hmm zo lekker. Nog ff rond geslenterd langs de shops en natuurlijk een ijsje; Cornetto. Zooo relaxed!

2 januari was alweer mijn laatste vakantiedag, waar ik weer extra van heb genoten. Eerst rustig wakker worden op het balkonnetje, kijkend naar de vele surfers. Een heerlijke massage genomen, gerelaxed en gebrunched op het strand. Life is so beautifull!! so nice.

Afgezien van de meeste andere vrijwilligers heb ik helaas niet de tijd gehad om rond te reizen door Sri Lanka. Desalniettemin heb ik genoten van alles wat ik wel heb kunnen doen en zou ik graag nog eens terug komen om o.a. het Yala Natinal Park te bezoeken, Worlds’ End te bekijken, de oostkust en het noorden van Sri Lanka te bezichtigen.

Uitjes vanuit Stichting Prithipura

Standaard

Juliette is de manager op Prithipura en aanspreekpunt voor de vrijwilligers. Zij kwam af en toe langs om te vragen of we die middag / avond zin hadden om mee te gaan om iets leuks te doen vanuit Prithipura communities. Vaak last minute aangekondigd, maar ‘ja’ waarom niet, gewoon doen!

Bezems maken

Anandapura
De eerste werkdag was het meteen raak ’s middags mochten alle vrijwilligers een kijkje nemen op de locatie Anandapura. In Anandapura verblijven de iets oudere zelfstandige bewoners die hun dagen vullen met diverse productieve activiteiten, zoals bezems maken, papier maken en tuinieren. Erg leuk om te zien, daar waren de bewoners bezig met het maken van bezems. Alle bewoners waren verrast en enthousiast om ons te zien. Verder hadden ze erg veel grond op het terrein waar ze o.a. een kruidentuin hadden, koeien, maar ook allerlei groenten en fruit zoals witte en gele gember, jackfruit en ananas. De broer van Juliette (manager van deze locatie) leidde ons rond en zijn enthousiaste en lieve vrouw bracht ons thee met gemberkoekjes en banaantjes. Ze was ondertussen kleding aan het repareren op een ouderwetse naaimachine, bediend met de voet (dat zie je veel hier in Sri Lanka).

Danseressen

Disability is Possibility show @ Mount Lavina Hotel
In het super chique vijf sterren hotel Mount Lovina ware de kids van Cotagala uitgenodigd om de speciale Disability is Possibility show te openen met een traditionele dans. Ze zagen er echt heel mooi uit! De door Sri Lanka airlines gesponsorde show stond in het teken van de mogelijkheden die mensen met een beperking hebben. Er werd een filmpje getoond en er waren nog 3 optredens, waarvan 2 Sri Lankaanse artiesten. Echt hilarisch om te zien, we hadden als blanken de grootste lol tussen het stijve hogere klass Sri lankanen. Het laatste optreden was van X-factor Emmanuel Kelly, die zelf gehandicapt is (filmpje). Erg leuk om mee te maken en bijzonder dat er op deze manier aandacht wordt gevraagd voor mensen met een beperking.

Uiteten met de Akka’s en Nanji’s
Corine had ons uitgenodigd op haar laatste avond om mee te gaan uiteten met alle Akka’s en Nanji’s bij het Pan restaurant. Op hun nieuwe slippertjes ging bijna iedereen mee, echt leuk! Busje vol, bij elkaar op schoot en gaan met die banaan. Heerlijk Sri Lankaans gegeten met z’n 23e voor zo’n €62. Dat is toch bizar! En nog lekker ook 🙂 Corine nogmaals bedankt!

Cotagala
Cotagala is een van de locaties van Prithipura. Het zit ver verstopt in het prachtige heuvellandschap in de buurt van Kandy (ca. 3,5 uur met de auto). Op deze locatie is een school gevestigd en zitten vooral kinderen en jongvolwassenen. De kids die over waren gekomen om kerst te vieren, gingen weer naar huis en ik kreeg de gelegenheid om mee te rijden om ook deze locatie te zien.

groepsfoto
Op deze locatie is de afgelopen jaren al veel gebouwd, zo staat er een heel nieuw campus complex waar alle kids slapen (meisjes en jongens apart). Voor de aankleding van de nieuwe school en de speeltuin zoeken ze nog sponsors. Het was leuk om te zien dat de kinderen zelf een moestuin bij hielden en dat ze alle ruimte hadden om vrij te kunnen spelen.

HopperOp de lange rit terug nog gegeten langs een wegrestaurant, waar ze hoppers serveerde. Dit is een Sri Lankaanse specialiteit, zie de afbeelding van Wikipedia. Het is een soort pannenkoek van zuurdesem meel, dat je samen met een curry eet en natuurlijk mag de chilli niet ontbreken. We kregen er ook een met een ei in het midden. Mahinde (de chauffeur) vertelde trots dat het nog geen Rs. 450 had gekost voor met z’n vieren, dat is nog geen 3 euro, dus inderdaad geen geld!

Werken op the Netherlands group & Christmas party

Standaard

Allereerst allemaal een gelukkig nieuw jaar! Het was heerlijk om met de voetjes in het zand het nieuwe jaar in te luiden vanuit Unawatuna, maar daar over in een andere blogpost meer. Eerst wat meer over mijn werkervaringen.

The Netherlands group
Na ca. 2 weken op de babygroep was ik ook wel erg benieuwd geworden naar the Netherlands group, dus ging ik daar aan de slag. De kinderen varieëren van 2 tot 33 jaar oud, wat het mogelijk maakt om meer te interacteren met de kids, erg leuk. De meeste hebben nog steeds veel hulp nodig bij bijvoorbeeld het douchen, aankleden, eten, drinken, toiletgang en zich verplaatsen (een aantal zit in een rolstoel).

Qua dagindeling lijkt het ritme van opstaan, eten & drinken, rusten en activiteiten op het ritme van de Usha groep. Maar als verzorgende is het werk veel zwaarder. Uiteraard zijn de kinderen veel zwaarder om te tillen, komen er klussen bij als vegen, moppen en dagelijks de bedden verschonen, aangezien de kids ondanks de luier het bed vaak niet droog houden.

Eten & drinken
Het eten is altijd een groot feest op de Netherlands groep. Veel kids krijgen een slap om en kunnen zelf eten (in Sri Lanka is het gebruikelijk om met je handen te eten). Vaak is het een rijst & curry maaltijd (ja ook voor ontbijt) die je als verzorgende fijn en door elkaar prakt met je handen. Zo ziet dat er dan uit:
IMG_6161 IMG_6159
Misschien kun je je wel voorstellen dat na het eten een groot gedeelte van de rijst naast het ‘bord’ terecht is gekomen op de slap, kleding, tafelblad en grond. Een grote kliederzooi maar een o zo mooi gezicht om die kids te zien smikkelen.

Therapietijd
In de therapietijd ondernemen vrijwilligers diverse activiteiten, zo zijn wij naar het strand geweest, heb ik gezwommen met kids van een andere locatie die op bezoek waren wegens de vakantie, hebben we lol gehad met bellen blazen, nagels lakken, vingerverven, gestoepkrijt, geschommeld, kids bij de hand genomen om te leren lopen, maar ook een keer de Akka’s geholpen met de grote Christmas schoonmaak. Waarbij we onder andere de ledikanten van de bedden gescrobd hebben, die aardig onder de poepresten zaten. Geen overbodige luxe dus!

Pre Christmas party
Om de Akka’s en Nanji’s in het zonnetje te zetten hadden Melissa, Janna, Daphne kerstcadeautjes gekocht; een cadeautasje met o.a. nieuwe slippers en een fotolijstje met een foto van de Akka’s en Nanji’s. Super leuk en lief! Corine (al 10jaar vrijwilliger) en vriend John verzorgde de bbq met een lekkere salade, hamburgers, maiskolven en als toetje chocoladefondue. Erg lekker en weer eens wat anders dan rijst & curry (waar overigens niets mis mee is, af en toe een beetje pittig dat wel ;-)) Als klap op de vuurpijl was er ook nog vuurwerk (de hele maand december legaal om af te steken). Een zeer geslaagd avondje, waarbij je alle verzorgers zag genieten en alle vrijwilligers ook, zie hieronder:

Volunteers

Christmas Party
Op 25 december was dan het echte kerstfeest van Prithipura. De dagen ervoor waren de spanningen al aardig te voelen, iedereen was er druk mee. Als vrijwilliger lieten we het allemaal gewoon over ons heen komen, het was voor ons een werkdag. ’s Ochtends was er een heerlijk ontbijt gemaakt, echt top. Er werd ons verteld dat de lunch nóg grootser zou worden aangepakt, maar dat leek meer op wat we gewend waren helaas, maar wel weer grappig dat wij daar zelf andere ideeen bij hadden.

santa03_web santa02_web

’s Middags ging het echt los. Nog even lastminute de laatste kerstversiering ophangen, op het toch al rijkversierde terrein. En dan was het zover om 15:00 uur werden alle kids in hun mooie kleertjes op het plein met de kerstboom & stalletje gezet. Waar een halfuur later de (donkere) kerstman het terrein op kwam, als strooiend met snoepgoed. Inmiddels waren ook allerlei locals aanwezig en werd er muziek gemaakt, gezongen en gedanst. Het was een grote happening, ik heb me ogen uitgekeken. Nadat alle kinderen van Santa een cadeau hadden gehad werden de overige cadeaus (waarschijnlijk verzameld na een jaar lang donaties) onder de locals uitgedeeld. Ze stonden met z’n allen te dringen in de rij en gingen zelfs schaamteloos meerdere keren langs Santa om zo veel mogelijk speelgoed te verzamelen. Ik keek m’n ogen uit.

Na het eten geven, waren we bezig met de laatste schoonmaak werkzaamheden van de dag totdat een van de Akka’s de aanzet deed tot een uiteindelijk groot watergevecht. Tot aan de onderbroek was iedereen helemaal doorweekt, en iedereen had de grootste lol.

’s Avonds gezellig met Melissa, Joeri, Janna en Daphne bij de buren, het luxe Peagasus Reef hotel gegeten, waar we genoten van een uitgebreid buffet en muziek aan tafel. En dat voor ca. €15,-. Een top kerst in je korte broek en slippers, maar toch een raar gevoel om niet thuis te zijn met familie en vrienden. Ik heb zeker meerdere keren aan jullie gedacht!

Liefs uit Sri Lanka

Een dag op Prithipura

Standaard

De dag van aankomst heeft Melissa (4e jaars student ergotherapie) me rondgeleid over het gehele terrein van Prithipura. Ik was verrast dat het zo groot was. Maar liefst 5 groepen; Usha (baby-groep), The Netherlands, Maithree, Lakshman en Karunawathi. Ik heb de eerste weken op de Usha groep gewerkt, waarbij de dag er als volgt uit ziet:

Tijd To do
06:00 Rieten rolluiken omhoog hijsen, ramen openen, klamboes van de kinderen opknopen en luiers verschonen.
06:30 Ontbijt: kids eten klaar maken, voeden en drinken geven.
08:00 Helpen met was ophangen, babystoeltjes schoonmaken & buiten zetten. Kids naar therapieruimte brengen.
9:00 Zelf ontbijten
9:30 Kids vermaken / therapie geven en tussentijds luiers verschonen of extra klusjes doen (schoonmaken, kerstversiering maken..)
11:15 Kids van therapie ruimte naar eetruimte brengen.
11:30 Lunch: kids eten klaar maken, voeden en drinken geven. Kids gaan naar bed voor middagdutje.
13:00 Zelf lunchen + lunch break
15:00 Kinderen verschonen & thee te drinken geven. Sommige kids naar therapie ruimte brengen.
17:00 Diner: kids eten klaar maken, voeden en drinken geven. Kids gaan naar bed, klamboes worden weer naar beneden gelaten.
18:45 Werkdag zit erop > diner & vrije tijd.

Eten & drinken
De meeste hulp is nodig tijdens het eten en drinken van de maaltijden. In het begin krijg je als nieuweling de kids die goed kunnen eten. Maar om mij heen zie ik kinderen gevoerd worden die kampen met ernstige slikproblemen of überhaupt problemen hebben met het eten verplaatsen in de mond. De ademhaling van een aantal kinderen klinkt alsof ze chronisch verkouden zijn en er wordt vaak gehoest. Het zou me niet verbazen dat sommigen een longontsteking o.i.d. hebben. Toch krijgen ze driemaal daags een schaaltje pap naar binnen geschoven, soms echt met harde hand, met een volle lepel achterin de strot, terwijl de mond nog vol zit.

Een westerse blik verafschuwd dit soort taferelen, maar ja het kan niet anders. Hier zijn niet de middelen om sondevoeding (via een slangetje) te geven en is bovendien niet betaalbaar, hoewel het voor een aantal kinderen wel echt beter zou zijn.

Het toeval wil dat ik een week voor mijn vertrek via mijn werk in het Centrum voor Reuma en Revalidatie Rotterdam een scholing van de logopedist heb gevolgd die in het teken staat van slikken. Alles wat ‘verboden’ was verklaard tijdens de cursus wordt hier gedaan. Aan de andere kant hier doen ze het altijd zo en zijn ze niet anders gewend en de kids blijven in leven, dus het is goed.

Uitgangshouding
Zelf probeer ik tijdens het eten geven van de kids goed op te letten op een comfortabele zithouding van de kids en van mezelf (op houten mini-stoeltjes). Het kan bijvoorbeeld veel uit maken of je links, rechts of recht voor het kind gaat zitten, om contact te maken of je juist de minder actieve zijde te stimuleren, of om de spastische armpjes te ontwijken.

eten_geven_bewerkt

Bij veel kinderen is er tijdens de zwangerschap of bij de bevalling iets verkeerd gegaan. Zo hebben veel kinderen zuurstof tekort gehad, een waterhoofd, het syndroom van down, epilepsie, spasme of juist helemaal geen spierspanning.

Contact maken
Tijdens het voeden probeer ik altijd eerst contact te maken met de kids, zodat je de aandacht van ze hebt en dat ze weten dat het tijd is om te eten. De ene keer gaat dat makkelijker dan de andere keer, want ja deze kids zijn net mensen en hebben soms ook wel eens hun dag niet ;-).

De meeste kids zijn sowieso snel afgeleid en eten heel langzaam. Het is voor mij een goede oefening om geduld te krijgen. Want je bent per kind zo’n 30 min bezig en meestal voed ik er 3.

Het voeden
Elk kind heeft zijn eigen (Ikea) schaaltje met een bepaalde kleur. Pushpa (hoofd van de Usha-groep) zorgt er altijd voor dat deze schaaltjes gevuld zijn met een soort havermout, banaan en iets anders voedzaams. Vervolgens is het de bedoeling om er melk (+suiker) toe te voegen en het geheel tot een papje te maken. Elk kind gebruikt ook een bepaald lepeltje (al die dingen zijn in het begin allemaal niet te onthouden).

Kleine hapjes, grote hapjes, hoesten, niezen, huilen, gillen het wordt allemaal gedaan tijdens het eten. Vaak probeer ik de kinderen op hun gemak te stellen door tegen ze te praten, te zingen, over de buik / beentjes / armpjes te wrijven en ze vooral de tijd te geven om te eten.

Donaties
Vooral in de maand december zijn er veel donaties geweest van Srilankezen. Het meest gebruikelijke is een maaltijddonatie. Dan krijgen de kinderen een net iets luxere maaltijd. Naast de rijst met curry krijgen ze dan bijvoorbeeld, een banaan, een bolletje schepijs of een yoghurtje. Vaak komen de donateurs met tientallen mensen tegelijk kijken hoe er eten wordt gegeven. Ik voel me dan echt op de vingers gekeken. En sommige vrijwilligers spreken over ‘aapjes kijken’. Maar soms willen donateurs ook zelf de kinderen voeden, dat is erg leuk om te zien.

Luiers verschonen
Ach ja moet ook gebeuren, die plas- en poepluiers. Poep staat hier beter bekend als ‘kaki’ en is altijd een feest als je het tegenkomt. Pamperluiers zijn hier schaars omdat ze heel duur zijn, daarom worden er vooral bij de grotere kids katoenen luiers gebruikt. Een driehoekige lapstof die met een veiligheidsspeld vast gespeld wordt. Het is echt een kunst op zich!

Therapietijd
De kids zijn ernstig beperkt, vaak zowel lichamelijk als cognitief, dat is mij wel tegen gevallen. Je kunt een kind niet echt iets leren en interacteren is soms al een heel karwei. De meeste kids vinden het al heel fijn als je ze een knuffel geeft of wat aandacht. Verder is er bijna dagelijks een therapeut aanwezig die de kinderen behandeld, vaak gericht op stimulatie van ledematen, rompbalans of mobilisatie (uit spasme halen).

Met de vrijwilligers ondernemen we diverse activiteiten. Zo zijn we met een aantal kids naar het strand geweest, hebben we geverfd, bellen geblazen, gestoepkrijt, geschommeld en de akka’s (verzorgers) geholpen met klusjes zoals zelf kerstversiering maken van rietjes.

Verven

Eind van de dag
Hoewel het een lange werkdag is, is het echt zo voorbij. In het begin had ik moeite met het trage tempo waarop alles gaat. Ik wil zelf altijd zo productief mogelijk bezig zijn, maar hier kan dat niet en past het ook niet, o.a. vanwege het (heerlijke) warme weer (27 graden). Het is een goede leerles om mee naar huis te nemen.

Graag jullie bijdrage voor Sri Lanka!

Standaard

Geld inzameling
Om de verzorgenden en de kids in het zonnetje te zetten ben ik geld aan het inzamelen voor Stichting Prithipura (zie onderstaande bericht). Afhankelijk van het bedrag dat ik verzamel mag ik zelf bepalen waar het geld aan besteed wordt. Vorig jaar is er bijvoorbeeld een renovatie van de badkamer geweest, maar ook kleine dingen zoals schoonmaak middelen, knutselspullen of simpelweg wat vers fruit is altijd welkom.

Graag zou ik jullie willen vragen vrijblijvend een bijdrage over te maken naar rekeningnummer 32 32 50 165 tnv. M.N. van der Sar onder vemelding van ‘donatie Sri Lanka’, dan zorg ik dat jullie bijdrage goed besteed wordt. Alle beetjes helpen, dus elk bedrag is welkom.

Hele fijne feestdagen allemaal en tot in het nieuwe jaar!!

Liefs,

Merel

kerstgroet

Vertrek en aankomst in Prithipura

Standaard

Het is werkelijk waar ik ben in Prithipura (Sri Lanka)!
Zaterdag 7 december vertrok ik iets later dan verwacht met deze joekel van een vliegtuig:
Emirates vliegtuig

De reis
Na 6,5 uur waren we in Dubai aan beland waar het rond middennacht was. Om 7:45 uur lokale tijd zou mijn volgende vliegtuig gaan. Dus ik heb eerst na het lange zitten het vliegveld rond gelopen om de benen te strekken en daarna een ligstoel veroverd om even de oogjes dicht te doen. Echt slapen deed ik niet, maar gelukkig kon dat beter tegen het raampje in het vliegtuig. Eenmaal geland bleef een gedeelte van het vliegtuig zitten, want deze ging door naar Singapore. Ik ging een visa scoren en een stempel en kreeg ook nog een gratis sim-kaart voor mijn telefoon van de douane meneer :).

aankomstAankomst
Eenmaal door de douane loop je langs de winkeltjes richting de bagageband. Prachtig om te zien hoe de overvolle winkeltjes wasmachines en ander groot apparatuur verkopen, met een aantal hangende Singalese mannen ervoor, geweldig. Baggage was zo gevonden. Buiten stond Melissa mij al op te wachten met de chauffeur, ideaal! Op weg naar Prithipura mijn ogen uitgekeken wat er allemaal gebeurd op en naast de weg en natuurlijk het landschap vol palmbomen. Heerlijk om hier te zijn, maar ik geloofde het ergens nog niet echt.

Waar zit ik?
In Sri Lanka, een eiland ten zuiden van India. Het werk doe ik voor Stichting Prithipura, welke bestaat uit 4 locaties. Ik zit op de locatie Prihipura 10 km ten noorden van de hoofdstad Colombo waar ook het internationale vliegveld is:
prithipura rd

Over Stichting Prithipura
Stichting Prithipura is een non-profit organisatie die zich richt op de zorg en ondersteuning van kinderen met een beperking. Deze kinderen zijn vaak in de steek gelaten door hun ouders. De mensen die er leven zijn voornamelijk zuigelingen, kinderen en jongvolwassenen. Maar er zitten ook enkelen tussen die al wat ouder zijn. Ik werk op de locatie Prithipura, waar vooral de hele jonge kinderen, de ernstig verstandelijke gehandicapte kinderen en de niet mobiele bewoners van verschillend ontwikkelingsniveau verblijven. Meer informatie over Stichting Prithipura vind je op www.prithipura.com.

Wat voor werk doe ik hier?
Om ervaring op te doen in het werken met (meervoudig) gehandicapte kinderen werk ik mee in de verzorging van alle dag. Dat betekent hard werken samen met de vaste verzorgers van ’s ochtends 6:00 tot ’s avonds 19:00 uur.
Waarbij ik o.a. help met het eten geven en helpen met de zelfzorg van de kinderen. Tussendoor is er tijd om te spelen en (ergo)therapie te doen met de kinderen.

Meer over mijn ervaringen tijdens de eerste dagen volgens asap!

Bekijk hier alvast wat foto’s.